Skip to the content

Ervaring

Interview met een herstellende corona patiënte

Dat er zoveel mensen zoveel van me houden, alleen om wie ik ben: dat heeft het me gebracht in de periode van mijn leven dat ik even niets terug kon geven. Dat is mijn grootste cadeau…”

Aan het woord is Ellen. Zij werd aan het begin van de coronapandemie bijna drie weken opgenomen met dusdanig ernstige longproblemen, dat beademing nodig was. Ellen is getrouwd en heeft drie jongvolwassen kinderen. Het hele gezin is besmet geraakt met Covid-19, maar hoe dit precies is gebeurd is onzeker. Ellen is echter de enige van het gezin die moest worden opgenomen. Zij lijdt aan morbide obesitas.

Ik wilde een afspraak met mijn huisarts maken. Ooit heb ik zonder succes geprobeerd de DigiD app te activeren om toegang te krijgen tot de digitale omgeving van mijn huisarts. Dus ik bel nog steeds de assistente, die me altijd te woord staat alsof ik het 4de kind ben dat om een ijsje vraagt. Ik begrijp het wel. De druk is hoog en ze is aangenomen vanwege haar kwaliteiten om de patiënten zo lang mogelijk bij de huisartsen weg te houden. Ik concludeer dat de patiënt ervaring in de zorg nog veel te wensen overlaat. Ik besluit er voor de verandering eens blogje te schrijven over mijn eigen ervaring.

Joan Veldhuizen heeft altijd speciale affiniteit gehad voor mensen met dementie, en werkt zowel achter de schermen als voor de schermen voor ze.
Tijdens de corona crisis heeft ze haar oude baan als verpleegkundige op een noodafdeling van een verpleeghuis. Voor drie dagen in de week werkt ze op kantoor bij Transmuralis en de rest van de week staat ze op de noodafdeling.

Mevrouw Sietsma* komt mijn spreekkamer binnen voor controle tijdens de bestralingsbehandeling van haar longtumor. Na het bespreken van de klachten die zij tijdens de behandeling ondervindt, komt aan het einde van het gesprek de vraag naar voren die kennelijk al die tijd op haar lippen brandt: “En dokter, wat is de uitslag van de foto’s? Wordt de tumor al kleiner?”.

Fotograaf Rogier Reker legde mijn hele patient journey vast. Toen ik voor de ingang van het ziekenhuis stond, toen ik de mevrouw achter de balie aansprak, toen ik in de wachtkamer zat, toen ik de dokter een hand gaf en een praatje maakte, toen ik in het restaurant aan het bijkomen was en toen ik het gebouw weer verliet. Ik wilde weten hoe hij dat doet. Wat onderscheidt jou van ...

Mijn revalidatiearts vroeg me of ik les wilde geven aan twee groepen tweedejaars geneeskundestudenten: ‘Als ik een verhaal vertel over spasticiteit zijn ze het morgen alweer vergeten. Als jij daar gaat staan en vanuit je eigen ervaring spreekt, blijft hen dat hun hele leven bij.’ Ik was laaiend enthousiast. Ik zou het heel gaaf vinden als ik mijn visie op de zorg duidelijk over zou kunnen brengen en mensen zou kunnen inspireren op de een of andere manier… 

Ik wilde hier dus dolgraag aan meewerken. 

‘Ik vind ’t veel ingewikkelder om ergens te komen, dan om ergens te zijn.’ zegt Jellie J. Tiemersma (50) over het ronddwalen in een ziekenhuis als slechtziende.

‘Kijk, ik zou je alleen een verwijzing geven voor een röntgenfoto om jou daarmee gerust te stellen. Maar ik denk dat er geen noodzaak is. Jij mag kiezen.’

‘Sorry, dat had ik even gemist…’

‘Het is ook net ingesteld hier hoor. Maar goed. Je snapt: de keuze is aan jou.’

Tijdens het lopen voelde ik wat geknak in m’n rechterheup, die in tegenstelling tot mijn linkerheup, nog in de kom zit. Ik maakte me zorgen. De vraag was nu: röntgenfoto – ja of nee.

Een gek bultje in haar hals. Ze vielen meteen met de deur in huis: ‘‘Ja mevrouw, we hebben toch kwaadaardige cellen gevonden. Schildklierkanker… Uw schildklier moet er zo snel mogelijk uit.’’

 

Hij knikt, wenkt en ik volg gehoorzaam.

Vroeger holde ik op zo’n moment meteen hard weg met dat mini-rollatortje van me, terwijl ik werd achtervolgd door een flinke stoet doctoren en verpleegkundigen. Dat ik nu niet direct op de vlucht sla, neemt niet weg dat ik nog steeds zowat in m’n broek plas van de zenuwen voor doktoren in ziekenhuizen.

 

Wil je de digitale interactie met patiënten verbeteren?